ငှက်ပျောသီးသည် လူမျိုးမရွေးဘာသာမရွေး စားသုံးကြပါသည်။ မြန်မာဓလေ့အရ ငှက်ပျော ပင်သည် မင်္ဂလာဆောင်နှင့် အလှူပွဲများတွင် အုန်းသီးနှင့် ငှက်ပျောသီးတွဲဖက်ပြီး ရိုးရာဓလေ့အရ ပွဲတင်ပွဲတွင် တွဲဖက်အသုံးပြုလေ့ရှိပါသည်။ ငှက်ပျောပင်ကို မြန်မာအမျိုးသားရေး ပဒေသာပင် ဟု တင်စားခေါ်ကြောင်းသိရှိရပါသည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ထင်ရှားသော ငှက်ပျောမျိုးများမှာ ဖီးကြမ်းငှက်ပျော၊ ဗျင်ပြည့်ငှက်ပျော၊ ငှက်ပျောသူငယ်စာ၊ ရခိုင်ငှက်ပျော၊ ဝက်မလွတ်ငှက်ပျော၊ သီးမွှေးငှက်ပျော၊ ရွှေနီငှက်ပျော၊ ရွှေဝါငှက်ပျော၊ နံ့သာပု၊ ထောပတ်၊ ဆင်စွယ်၊ ငှက်ပျောချဉ်၊ သုံးလုံး တစ်ပိဿာ စသည့် ငှက်ပျောမျိုးများ ရှိပါသည်။
ငှက်ပျောပင်စိုက်ပျိုးရာတွင် ပူအိုက်စိုစွတ်သော၊ အပူပိုင်းမိုးများသော ရာသီများတွင် စိုက်ပျိုးလျှင် ငှက်ပျောအထွက်နှုန်းကောင်းပါသည်။ ငှက်ပျောစိုက်ပျိုးမြေသည် မြေဆီလွှာကောင်းပြီး အလွယ်တကူ ထွန်ယက်နိုင်သော မြေနှင့် မြေဆွေးဓါတ်နှင့် မြေတွင် အာဟာရဓါတ်ကြွယ်ဝသော မြေအမျိုးအစားနှင့် နုန်းတင်မြေနု၊ သဲနုန်းမြေများတွင် ဖြစ်ထွန်းပါသည်။
ငှက်ပျောပင်စိုက်ပျိုးပြီး ပင်သက်ခြောက်လ၊ ခုနှစ်လအကြာတွင် သားတက်များ ထွက်လာ ပါသည်။ထွက်လာသော သားတက်များထဲမှ အပင်ကြီးဆုံးနှင့် အသန်ဆုံးအပင်ကို ချန်ထားပြီး ကျန်သားတက်များကို ရှင်းလင်းပစ်ရပါသည်။
အပင်(၆)လသားရောက်ပြီး အပင်များအား သေချာစွာပြုစုပေးသည်။ မိခင်အပင်မှ ငှက်ပျော ဖူးများစတင်ထွက်ရှိလာပါသည်။ ငှက်ပျောဖူးအတွင်းမှ အပွင့်ကလေးများသည် တဖြေးဖြေး ကြီးလာပြီး ငှက်ပျောခိုင်အဖြစ်ပြောင်းလဲပြီး အသီးများ ထွက်ရှိလာပါသည်။ ငှက်ပျောတစ်ခိုင်တွင် အဖီး ၉ ဖီးမျှ ပါတတ်ပြီး တစ်ဖီးလျှင် အသီး (၁၀)လုံး၊ (၁၅)လုံးခန့်အထိရှိတတ်သည်။ ငှက်ပျောပင် တစ်ပင်လုံးသည် အလွန်အသုံးဝင်သည့်စားပင်တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ငှက်ပျောဖူးကို သုတ်စားခြင်း၊ ချက်ပြုတ်စားခြင်းနှင့် ငှက်ပျောပင်အထဲမှ အူတိုင်လေးများကို မုန့်ဟင်းခါးချက်စားရာတွင် ငှက်ပျောအူကိုထည့်ပြီး စားလေ့ရှိ ပါသည်။ ငှက်ပျောခိုင်ကို ငှက်ပျောသီးအလွန်မရင့်မီ ခုတ်ယူထား ရပါသည်။ ငှက်ပျောပင်သည် ခြံများဖြင့် စိုက်ပျိုးသည့် ဦးရေမှာ မြန်မာနိုင်ငံ၌ ပေါများပါသည်။
ငှက်ပျောသီးများကို ဈေးကွက်အတွင်းရောင်းချရာတွင် စီးပွားဖြစ်စိုက်ပျိုးသည့်အတွက် ကုန်စည်ဒိုင်ပွဲစားများသည် ခြံအပြတ်ဝယ်ယူလေ့ရှိပါသည်။ တစ်နိုင်တစ်ပိုင် စိုက်ပျိုးသည့် တောင်သူများသည် ဈေးကွက်အတွင်း လက်လီရောင်းချရာတွင် ငှက်ပျောသီးအဖီးအရွယ်အစား အလိုက် ဈေးနှုန်း အသီးသီးဖြင့် ရောင်းချကြပါသည်။
ငှက်ပျောသီးကို အမှည့်အဖြစ် စားသောက်၍ရသကဲ့သို့ ငှက်ပျောသီးအစိမ်းကိုလည်း စားသောက်ကုန်အဖြစ် ရောင်းချရာတွင် ငှက်ပျောသီးကို အစိမ်းကြော်နှင့် အမှည့်ကြော်အဖြစ်လည်း ဈေးကွက်အတွင်း တစ်နိုင်တစ်ပိုင် မိသားစုစီးပွားအဖြစ်လည်း ရောင်းချကြပါသည်။
မြန်မာလူမျိုးအများစုသည် ငှက်ပျောသီးမှည့်များအား မြန်မာရိုးရာစားသောက်ဖွယ်ရာအဖြစ် ငှက်ပျောသီးမုန့်၊ ငှက်ပျောသီးရွှေကြည်၊ ငှက်ပျောအုန်းနို့ပေါင်း၊ ငှက်ပျောကော်ပြန့်ကြော်စသည်တို့ သည် ငှက်ပျောသီးဖြင့်ပြုလုပ်ထားပြီး ဈေးကွက်အတွင်း နံနက်စာသရေစာအဖြစ် လည်းကောင်း၊ အချိုပွဲများအဖြစ် ရောင်းချခြင်းဖြင့်လည်း စီးပွားရေးအတွက် အခွင့်အလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။
ငှက်ပျောသီးသည် ယခုအခါ ဈေးကွက်ရှိပြီး ဈေးကောင်းသော အသီးတစ်မျိုးဖြစ်ပါသစည်။ ပဲခူးတိုင်းအတွင်းရှိ ပြည်မြို့နယ်နှင့်အနီးတစ်ဝိုက်ဒေသများတွင် စိုက်ပျိုးသည့် ငှက်ပျောမျိုးများမှာ ဒေသအခေါ် ရခိုင်ငှက်ပျောသီး၊ ဖီးကြမ်းငှက်ပျောသီး၊ သီးမွှေးငှက်ပျောသီးများကို စိုက်ပျိုးပြီး ဈေးကွက်အတွင်း ငှက်ပျောသီးအစိမ်း၊ အမှည့်များကို ရောင်းချရာတွင် တဆင့်ခံဝယ်လက်များသည် ငှက်ပျောခြံများသို့ အခင်းပြတ်(သို့)ခြံပြတ်ဝယ်ယူပြီး ကုန်စည်ဒိုင်များဖြစ်သည့် ရန်ကုန် - မန္တလေးမြို့ ကြီးများသို့ ကုန်တင်ကားကြီးများဖြင့် စနစ်တကျထုတ်ပိုးပြီး တင်ပို့ရောင်းချကြပါသည်။
တစ်နိုင်တစ်ပိုင် စိုက်ပျိုးကြသည့် တောင်သူများမှာ ခြံထွက် သီးနှံအဖြစ် မြို့မဈေးများသို့ လက်လီရောင်းချရာတွင် ရခိုင်ငှက်ပျောသီးတစ်ဖီးလျှင် (၂၀၀၀)ကျပ်မှ ၂၅၀၀)ကျပ်နှုန်းဖြင့် လည်းကောင်း၊ဖီးကြမ်းငှက်ပျောသီးများကို (၁၀)လုံး ၊ (၁၅)လုံးပါ တစ်ခိုင်လျှင် (၄၅၀၀)ကျပ်မှ (၅၀၀၀)ကျပ်နှုန်းဖြင့် ဈေးကွက်အတွင်း အရောင်းအဝယ်ဖြစ်လျက်ရှိပြီး မြန်မာတို့ဓလေ့ထုံးစံအရ ဝါတွင်းကာလတွင် ငှက်ပျောသီးမျာ အရောင်းအဝယ်နှေးလျက်ရှိပြီး ဝါလကင်းလွတ်သည့် သီတင်းကျွတ်လများတွင် ရိုးရာပွဲတော်များတင်မြောက်ခြင်း၊ အလှူအတန်းများပြုလုပ်ခြင်းနှင့် မင်္ဂလာ ဆောင်ပွဲများဖြင့်စည်ကားသည့်အတွက် ဖီးကြမ်းငှက်ပျောသီးထက် ရခိုင်ငှက်ပျောသီးများမှာ ပိုမို အရောင်းအဝယ်ဖြစ်လျှက်ရှိကြောင်း သိရှိရပါသည်။
DOCA(ပဲခူး)